De
dood
schreef mij een
brief
De dood heeft mij een brief geschreven
Ik las hem op het dorrend blad,
Dat, door den stormwind voortgedreven,
Op 't vensterglas had postgevat.
Dus las ik: «Wand'laar, rep uw schreden!
Uw avond komt, uw nacht daalt neêr.
Doe wat gij nog kunt doen op heden,
Want morgen daagt u dra niet meer.
Torsch willig wat gij nog moet dragen!
Haast valt het kruis uw schouders af.
En wacht van 't eeuwig welbehagen
Uw kroon aan d'andre zij' van 't graf!
»
«Dank, schrikbre Koning!
Dat gij uw moeden onderdaan
Bij 't naad'ren aan zijn laatste woning
Een kalmen blik Vooruit doet slaan.
Ik hoor het ruischen van uw voeten,
Maar 'k sidder voor uw aanblik niet.
'k Mag als Bevrijder u begroeten,
die mij voor onrust Ruste biedt.
Bleek vrij dit hart, verdoof mijn zinnen,
Ja, blusch mijn laatste levensstraal!
Verwonnen zal ik overwinnen,
En - Dood! Waar blijft úw zegepraal? »
(J.J. van Oosterzee)