Hij droeg onse smerten

Hy droegh onse smerten

                                                                    't En zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u cruysten,
                                                         Noch die verradelijck u togen voort gericht,
                                                         Noch die versmadelijck u spogen int gesicht,
                                                         Noch die u knevelden, en stieten u vol puysten,

                                                         T'en sijn de crijghs-luy niet die met haer felle vuysten
                                                         Den rietstock hebben of den hamer opgelicht,
                                                         Of het vervloecte hout op Golgotha gesticht,
                                                         Of over uwen rock tsaem dobbelden en tuyschten:

                                                         Ick bent, ô Heer, ick bent die u dit hebt gedaen,
                                                         Ick ben den swaren boom die u had overlaen,
                                                         Ick ben de taeye streng daermee ghy ginct gebonden,

                                                         De nagel, en de speer, de geessel die u sloech,
                                                         De bloet-bedropen croon die uwen schedel droech:
                                                         Want dit is al geschiet, eylaes! om mijne sonden.

Naar index