De Leeuwerik en de vogelvanger
ONNOOZLE vogel, ach, wat dartelt g' in dit oord!
Uw vijand is nabij.
Ik bid u, spoed u voort.
Of ziet gij 't striknet
niet, dat, voor u uitgespreid,
Zoo gij u nader waagt, u
't wis verderf bereidt?
Is dan voor vlucht en spel voor u in 't
wijde veld
Geen ruimte in
overvloed? Waarom uw zin gesteld
Op 't schitterende glas,
waar in zich 't licht weêrkaatst,
Maar tot uw ondergang bij
't doodlijk net geplaatst?
Zie hoe hij u verlokt, wat schoons hij ook beloov',
Opdat hij u de vreugd ja 't leven zelfs ontroov' ,
Kom, arme vogel, kom, ontvlied toch snel dit oord!
Waarom door dwazen zin u zelve dus vermoord?
Zoo gij van veedrendosch of
vleuglen waart ontbloot,
Zoo slaap u voor 't gevaar of
blindheid d' oogen sloot,
Verklaarbaar waar' 't
geval. Maar nu, daar niets u deert,
Hoe is 't, dat gij uw val
met open oog begeert?
Niet als gij nederdaalt weêrklinkt
uw vrolijk lied,
Maar als gij opwaarts
stijgt. D' aard is uw Eden niet.
Omhoog dan in de lucht. Dat
daar uw wijkplaats zij!
Daar zijn voor 's
jagers list en net de vooglen vrij.
De sluwe vogelaar is 't zinnebeeld des Boozen,
Zijn net en zijn gefluit zijn van 't verderf het beeld.
En, als het schittrend glas, dat 's vogels oogen streelt,
Zoo is het aardsch genot, de vreugd der goddeloozen.
Zie in den leeuwerik 't beeld van 's Heeren zinloos kind,
Bijkans tot val verleid, door schoonen glans verblind.
Laat, als de zonde u lokt, u dit tot leering zijn,
Dat gij u niet vergaapt aan 's werelds ijdlen schijn,
Maar dat gij 's vooglaars net, dat uw verderf beoogt,
Bij tijds ontvluchten moogt.
Naar index