Lordhand

17
Matthias, de Apostel

   Matthias was tijdens Christus'omwandeling in het vleesch een van zeventig discipelen. Kort na de hemelvaart van Christus werd hij benevens Barnabas in de gemeente te Jeruzalem door de Apostelen aan den Heere voorgesteld, ten einde door Hem, door het lot, als uit den hemel tot een apostel aangenomen te worden, terwijl de geheele schaar van honderd twintig menschen over hen beiden God aanriepen, zeggende: "Gij Heere, Gij Kenner der harten van allen, wijs van deze twee éénen aan, dien Gij uitverkoren hebt, om te ontvangen het lot dezer bediening en des Apostelschaps, waarvan Judas afgeweken is, dat hij heen ging in zijne eigen plaats. En zij wierpen hunne loten, en het lot viel op Mattheüs, en hij werd met gemeene toestemming tot de elf apostelen gekozen. "Met de anderen ontving hij mede op den Pinkersterdag den Heiligen Geest, waardoor hij als van den hemel bevestigd werd in zijn Apostel-ambt. Kort daarna werd hij ook met de elven gegeeseld en mede waardig geacht voor den naam van Jezus Christus smaadheid te lijden.
   Nadat de Apostelen uit elkander gegaan waren is deze Mattheüs (volgens het gevoelen van Hieronynus) naar een ander gedeelte van Ethiopië of Moorenland vertrokken, waar niemand van de andere Apostelen geweest is, en wel zeer diep het land in tot aan de uiterste grenzen, waar de inham was van de haven of de rivier Asphar en Hyssus, waar de onwetenste en meest barbaarsche menschen gevonden worden. Onder deze in allerdiepste duisternis der onwetendheid gezeten menschen is het heilrijke licht des Evangelies door den dienst van dezen Apostel opgegaan. Nadat hij aldaar vele zielen voor Christus gewonnen had, is hij (volgens de getuigenis der geschiedenissen) wedergekeerd naar Judea, Galilea en Samarië, en wel, nadat door de verstrooiing van de Apostelen de Joden schier verstoken waren van allen apostolischen dienst.
   Omtrent den dood of het martelaarschap van Matthias bestaat niet veel zekerheid, zegt Mantuannus, en hij betwijfelt het, of hij in vrede tot God opgenomen is, en zijn eigen dood gestorven, dan of hij, omdat hij aan den afgod Jupiter niet wilde offeren, met een bijl onthoofd is door de heidenen. Anderen zeggen, dat hij, om de lastering, die zij voorgaven, dat hij uitgesproken had tegen God, tegen Mozes en de wet, en het christelijk geloof weigerde te verzaken, door den Hoogepriester van de Joden veroordeeld is om eerst aan het kruis gehangen en gesteenigd en daarna met een bijl nthoofd te worden.
   Wij zullen hier ook laten volgen de geschiedenis van den Evangelist Lukas en van den Apostel en Evangelist Johannes, hoewel men meent, dat Lukas onder Domitianus en Johannes onder Trajanus gestorven is. Wij volgen deze orde, opdat men het leven en den dood van de Evangelisten en Apostelen achtervolgens zal kunnen lezen.


Volgende verhaal

Terug index verhalen